little brother/2. hamilelik

oğluma aldığım ilk kıyafet. güneş okumayı bilecek yaşta olsaydı çok güzel bir haber verme yöntemi olacaktı :)

kızıma kardeş geliyor. bu kez hamileliğimin ilk ayları türkiye'de geçti. ilk doktor kontrollerini ve testleri ordayken yaptırdım. iki farklı ülkedeki hamilelik süreçlerini doktorların yaklaşımları ve kontroller üzerinden karşılaştırabilmek için sürecin başından beri yazmak istiyordum ama riskli bir dönem geçirdim ve tehlikenin geçtiğinden emin olmadan blogta yer vermek istemedim. sonrasında ise tüm ayrıntıları toparlayıp bir araya getirmem uzun sürdü.

hamilelik-2

hamileliğimde 39. haftanın içindeyim. buradaki uygulamaya göre şu ana kadar 4 kez kadın doğum uzmanı tarafından muayene edildim. bunlar 1-2 dakikalık ultrason değerlendirmesi, tansiyon ölçümü ile ancak 5 dakikayı bulan muayenelerdi. toplam 2 kez kan tahlili, 4 kez de idrar tahlili yapıldı. hamileliğin başlarında kendimi doktor kontrolünde hissetmesem de sonrasında alıştım. şimdi türkiye'deki uygulamalar ve doktor ziyaretlerini aşırı ve anlamsız buluyorum. riskli risksiz her hamileye yapılan şeker yükleme testleri, 2'li test sonucu normal çıkmasına rağmen 3'lü tarama testi yaptırmak, 35'ini geçen her hamileye amniyosentez uygulamak, anne 3-5kg fazla aldı diye strese sokmak çok acımasızca geliyor. türkiye'de olsaydım şimdiye kadar aldığım 27kg yüzünden doktorlar tarafından epey strese sokulurdum diye düşünüyorum. iyi ki burdayım :)

hamilelik

bugün itibariyle 33 haftalık hamileyim. dublin'de hamilelik süreci türkiye'dekinden oldukça farklı geçiyor. örneğin şu ana kadar doktorumu yalnızca bir kez gördüm. türkiye'de olsam aynı süre içinde 8-10 kez kontrole giderdim sanırım. burada hamilelik çok olağan karşılanıyor ve gebelik takibi türkiye'deki gibi abartılmıyor.

starbucks

dublin'de 70-80 yaşındaki amcalar, teyzeler de starbucks'a gidip zaman geçirebiliyorlar. aslında en çok saçları bembeyaz, kırmızı rujlu, bastonla ya da birbirinin koluna girmiş yürüyen ve kafelerde oturan ninelerin fotoğrafını çekmek istiyorum ama bu tür fotoğrafları çaktırmadan çektiğim için yüzlerini çekmem pek olanaklı olmuyor.

dublin' in yolları taştan...

nereden başlayacağımı bilmiyorum. giriş yazısında dediğim gibi sevdiğim fotoğrafları ayrıntılarıyla paylaşmak, bu blogu açma nedenim. o yüzden önceliği, çekerken "türkiye'de olsa nasıl olurdu" diye düşünerek ve yanıtını hayal bile etmek istemediğim fotoğraflara vermek istiyorum.