sokak sanatçıları/mutefish

bu videolar nasıl aklımdan çıktı anlamadım. blogta paylaşacağım diye youtube'a yükledim, sonra buraya koymayı unuttum. geçenlerde grafton street'te yürürken çok güzel müzik yapan bi gruba rasladık. sanırım hava çok soğuktu, durup fazla dinleyemedik. çaldıkları parçayı çok beğenmiş, hatta birazını kaydetmiştim ama ne şarkıyı biliyorum ne de grubu. öyle kalmıştı. 

2 hafta önce aynı yerde yürürken aynı melodiyi duydum. piyangodan para çıkmış gibi sevindim. bu sefer uzun uzun kaydettim. grubun adını da öğrenip sitelerini inceledim. sayelerinde dublin ve irlandalı bir sürü müzik grubu da keşfettim. yaşasın sokak sanatçıları :)

güneş de grubu çok sevdi. hem dans etti hem de sık sık alkışladı :)

st. stephen's green park

bu post iki hafta öncesine aitti fakat fotoğrafları ancak toparlayabildim. hafta sonu hava çok güzeldi, biz de parka gittik. çimlere uzandık. birkaç fotoğraf çektim ve önceki çektiklerimle birlikte paylaşmak istedim.

dükkanlar

dublin'de yaşamaya başladığımdan beri en çok dükkanların, restoranların fotoğrafını çektim sanırım. hava ne kadar kasvetli, taş binalar ne kadar sıkıcı olsa da dükkanlar rengarenk ve sevimli. 

sokak müzisyenleri

lise yıllarındayken gençlerin üç beş kuruş harçlık için alsancak sokaklarında gitar çaldığını hatırlıyorum. zabıta geleceği zaman işportacı edasıyla apar topar toplanıp koşarak kaçmak sokakta çalmanın bir parçasıydı.

aylar önce gazetede, istanbul beyoğlu'nda sokak müzisyenlerinin yasaklandığına dair bir haber okumuştum. artık müzisyenler sokakta çalmak için belediyeden izin belgesi almak zorundaymış. izin belgesinin neye hizmet ettiğini anlamak zor. müziğe sadece gürültü gözüyle bakan yöneticilerin zihniyetinin sonuçları ağır.

starbucks

dublin'de 70-80 yaşındaki amcalar, teyzeler de starbucks'a gidip zaman geçirebiliyorlar. aslında en çok saçları bembeyaz, kırmızı rujlu, bastonla ya da birbirinin koluna girmiş yürüyen ve kafelerde oturan ninelerin fotoğrafını çekmek istiyorum ama bu tür fotoğrafları çaktırmadan çektiğim için yüzlerini çekmem pek olanaklı olmuyor.

malatya kayısılı çikolata

bu fotoğrafı çekeli bir buçuk iki yıl olmuştur sanırım. birilerine göstermek için bu blogu açmayı beklemişim :) bir gün tesco'da (izmir'deki kipa'nın ingiliz versiyonu) her gittiğimizdeki gibi çikolata reyonunun önünde çikolata seçmeye çalışırken birden malatya yazısı gözüme çarptı. karşımda "türkiye güneşinde kurutulmuş malatya kayısılı" çikolata duruyordu. dublin'e yeni geldiğim zamanlarda arap marketlerinde pınar markalı yoğurtları görünce de duygulanmıştım :) ancak bu çok farklı bir şeydi.

dublin' in yolları taştan...

nereden başlayacağımı bilmiyorum. giriş yazısında dediğim gibi sevdiğim fotoğrafları ayrıntılarıyla paylaşmak, bu blogu açma nedenim. o yüzden önceliği, çekerken "türkiye'de olsa nasıl olurdu" diye düşünerek ve yanıtını hayal bile etmek istemediğim fotoğraflara vermek istiyorum.